Geplaatst op

Weer veel geleerd

Uitgebreid op vakantie als kleine zelfstandige zat er van de zomer niet in. Als alternatief en goedmakertje hadden we een na-seizoensplek op Camping Corfwater in Petten geboekt. Anders… Maar ontzettend leuk! Weer van geleerd dat je niet altijd ver en lang weg hoeft om het vakantiegevoel te hebben.

Het jaarlijkse tripje naar onze wijnmakers in de Cévennen kwam om deze reden ook een beetje in het gedrang. Een volle week weg uit de winkel is geen optie. Helemaal niet gaan ook niet. Het werd dus snel een paar dagen op en neer aan het einde van november. Er nog even kort tussenuit naar het ‘zonnige zuiden’ zo vlak voor de december drukte.

Zaterdagmiddag om 17:00 uur de winkel sluiten en daarna direct de auto in. Het heeft ons geleerd dat het dan heerlijk doorrijden is. Voordat je het weet (zo’n acht uur later) ben je al in Nuits Saint Georges in het midden van de Bourgogne. En valt het Ibis hotel, voor een korte overnachting aldaar, reuze mee…

Bijkomend voordeel is dat op zondagochtend de eindbestemming nog maar vier uurtjes rijden is. Dat komt goed uit, zo zijn we mooi op tijd voor de lunch en ‘Les Vignes Réboussières’ in Saint Ambroix. Dit is een wandeling door de wijngaarden waarbij je onderweg 14 lokale wijnmakers tegenkomt en hun wijnen kunt proeven. Gelardeerd met live muziek en food trucks. Hier geleerd dat het ondanks heerlijke zonneschijn, toch goed koud kan zijn in het zuiden. Maar, dat dit de gemiddelde Fransman er niet van weerhoudt om de zondag te vullen met gezelligheid en goede wijn in de buitenlucht.

Weer veel geleerd

Geleerd dat dit ook een fijne periode is om in Zuid-Frankrijk te zijn. Je moet je alleen iets dikker aankleden. Weinig drukte. De wijngaarden zijn in ruste. Toeristen zijn er nauwelijks. Voor degenen die in de zomer wel eens in Uzès komen: de foto met het verlaten plein is de Place aux Herbes (in het seizoen tjokvol met markt, terrasjes en drukte). Prachtig om het eens zo te zien.

Bij bezoek aan onze leveranciers op maandag en dinsdag leer ik ook weer dat ik bij het overhandigen van een chocoladeletter en pepernoten niet hoef uit te leggen wie Sinterklaas is (en dat riedeltje had ik in mijn beste frans nog wel helemaal uit mijn hoofd geleerd). In het noordoosten van Frankrijk vieren ze namelijk ook Saint Nicolas. Alleen daar rijdt hij rond op een ezel en is Hans Trapp zijn helper. Of deze dan weer is ontsnapt uit de Sound of Music, weet ik niet…

Op woensdag is de mini vakantie alweer ten einde. Ook hier weer mooie inzichten: dat hele stuk in een keer naar huis rijden is toch een end; veertig dozen wijn in de auto is wel wat veel; het voelt alsof we weken zijn weggeweest. Weer helemaal opgeladen voor de eindsprint naar het einde van het jaar.

Een jaar waarin ik als startende ondernemer ontzettend veel heb geleerd en beleefd. Super gaaf dat zoveel Alkmaarders de weg naar mijn winkel al hebben gevonden en dit eerste jaar tot een succes hebben gemaakt. Grote dank voor dit vertrouwen. Ben je nog op zoek naar unieke wijnen met een verhaal voor de feestdagen, dan verwelkom ik je natuurlijk ook de laatste weken van het jaar graag bij WIJN.

Hele fijne feestdagen toegewenst met familie, vrienden, lekker eten en goede wijn!

Geplaatst op

Meer, meer, meer…

In de krant kom ik steeds vaker artikelen tegen waarin het nut van de immer voortdurende (economische) groei ter discussie wordt gesteld. Ook een aflevering van Tegenlicht besteedde hier onlangs aandacht aan. Hebben we altijd meer nodig? Moet het altijd groter? Of hebben we op bepaald moment genoeg?

Zonder al te filosofisch te worden, ben ik hier eens over na gaan denken. In mijn eigen micro-economie, lees ons huishouden, is de (economische) groei aardig gestagneerd sinds ik voor mezelf ben begonnen. Sterker nog, er is sprake van forse krimp! Iedere startende ondernemer zal dit herkennen; er moet eerst flink geïnvesteerd worden in tijd en geld voordat het iets oplevert. Zijn we er slechter van geworden? Nee. Moeten we dingen laten? Soms. Is dat erg? Nee…

Natuurlijk is dit een weloverwogen keuze geweest en is er de ambitie dat deze winkel dusdanig (jawel) groeit, dat er ook geld overblijft om van te leven. “Maar wat nu als de winkel heel succesvol is?” “Ga je dan meerdere filialen openen?” “Een franchiseformule misschien?” Het zijn echt vragen die mij al eens worden gesteld.

Waarom zou ik dit willen? Nog los van het feit dat dit een enorme ver-van-mijn-bed-show is. Deze voorgestelde grootte van groei zal er voor zorgen dat ik niet meer kan werken met de kleine biologische wijnboeren die ik allemaal persoonlijk ken. Ze zullen niet aan de verhoogde vraag kunnen voldoen. Het plezier en de verhalen zullen dan toch deels verloren gaan.

Neem nou Mathieu Manifacier, eigenaar en 3e generatie wijnmaker van Domaine de Berguerolles. Vorige week nog te gast bij ons in de winkel, waar hij tussen het wijnproeven met onze klanten door, zonder het zelf te weten, ook zijn licht even liet schijnen over dit groei vraagstuk.

Meer, meer, meer…
Mathieu legt uit…

Robert, Mathieu’s opa, verwierf de ‘Clos de Berguerolles’ in 1967 in uiterst deplorabele staat. Vijftig jaar later, in 2017, neemt Mathieu het goedlopende bedrijf met ruim 30ha wijngaard officieel over van zijn vader. Gedreven door ambitie vergroot hij dat jaar de  wijngaarden naar 48 hectare en worden plannen gemaakt om uitsluitend nog biologisch te werken.

Twee jaar later wordt 16 hectare wijngaard al weer afgestoten. Het bleek teveel. In die orde van grootte konden ze niet werken op de manier die ze willen en een product maken waar ze achter staan. Alle energie kan nu naar het perfectioneren van de biologische teelt en ontwikkeling van nieuwe wijnen. En dat hebben we geproefd!

Een aantal prachtige nieuwe natuurwijnen passeerden de revue. Natuurwijnen zijn puur, zonder toevoegingen en ongefilterd. Mathieu produceert deze wijnen op bio-dynamische wijze en hoopt binnen twee jaar hier het Demeter certificaat voor te ontvangen.

Bij Domaine de Berguerolles dus niet per se groei in volume, maar groei in toekomstbestendigheid. Dat smaakt absoluut naar meer, meer, meer…

Fijn weekend!

Geplaatst op

Kamelen of Tweelingen

Kamelen of tweelingen
Le Chameau of Les Jumeaux …?

Een aardig gedeelte van de wijnen die ik importeer komen uit de Cevennen, of beter gezegd de Piémont Cévenol: ‘de voeten van de Cevennen’. Een kleine wijnstreek op grens van de Côte du Rhône en de Languedoc, gelegen aan de zuidelijke uitlopers van het Massif Central. Hier is mijn wijn-import-avontuur begonnen.

Fan van deze streek en haar wijnen mag ik mezelf wel noemen. De natuur in het Parc National des Cévennes is van een ongelooflijke schoonheid en ongereptheid die zeker de moeite van het bezoeken waard is. De glooiende en groen beboste heuvels worden wel eens broccoli genoemd, waar het zeker iets van weg heeft. Als fervent fietser kan ik er ook altijd mijn hart ophalen, met als toppunt de beklimming van de Mont Aigoual. Prachtig beschreven door Tim Krabbé in het boek ‘De Renner’.

Dit nationale park is in 2018 overigens vernoemd tot ‘International Dark Sky Reserve’. Hiermee is het het 13e gebied ter wereld, en het tweede in Frankrijk, dat op deze lijst staat van meest donkere plekken op aarde. Er is zo weinig lichtvervuiling dat je ‘s nachts geen hand voor ogen ziet (als er geen maan is), maar wel ontelbaar veel sterren kunt waarnemen. Op een schaal van 16 tot 23 – waarbij 23 het meest donker is zoals bijvoorbeeld het midden van een woestijn – scoren de Cevennen 21!

In deze afgelegen gebieden vind je natuurlijk ook wijnmakers. Zoals bijvoorbeeld de broers Thomas en Nicholas. Derde generatie wijnmakers van Domaine Le Sollier; een klein wijndomein van zo’n 12 hectare nabij een gehucht genaamd Monoblet. Prachtige wijngaarden met zicht op twee schilderachtige heuveltoppen, waarvan ik tot voor kort heb gedacht dat ze Le Chameau heten. De Kameel. Leek me logisch: twee bulten in een gebied waar het net zo donker wordt als in het midden van de woestijn.

Of mijn frans laat te wensen over, of ik heb me verkeken op een lokaal dialect. Waarschijnlijk een combinatie van beide… In sommige delen van de Languedoc wordt namelijk nog wel eens Occitaans gesproken oftewel ‘le langue d’oc’. Een taal die net zoals het Frans afstamt van het Latijn, maar ergens een andere afslag heeft genomen. Waar de Fransen ‘oui’ zeggen, zeggen ze in de Languedoc ‘oc’. Zou daar ons ‘oké’ vandaan komen?

Hoe het ook zij, ik heb het verkeerd verstaan. Deze twee heuvels heten namelijk Les Jumeaux. De Tweeling… En die twee broers, die maken er wijn die meer dan oké (of oc) is. Dat wordt weer genieten dit weekend.

Proost!

Geplaatst op

Importeren kun je leren

Dit weekend, precies een jaar geleden, ben ik begonnen met zelf wijn importeren. De start was in het zuiden van Frankrijk: de Cevennen. Nu denk je misschien, hoe moeilijk kan het zijn? Je rijdt naar Frankrijk, koopt wijn, laadt het in en rijdt weer terug naar Nederland. Vrij verkeer van goederen en zo…

Zo dacht ik er in het begin ook over. Gewoon lekker zelf doen, ergens ook wel wat romantisch en hoe leuk is het om de wijn persoonlijk op te halen bij alle kleine wijnboeren waar je zaken mee doet?

Als particulier mag je zonder problemen 90 liter (!) wijn mee naar huis nemen. Met 120 flessen zit je kofferbak dan wel meteen opgetopt. De 1200 flessen (2 europallets vol) die ik voor ogen had, passen helaas niet in mijn eigen auto. Een bestelbus moest geregeld  worden die ook nog eens dit gewicht aan kon. Mag ik met zoveel gewicht eigenlijk wel deze bus besturen met alleen een B rijbewijs? Vast wel…

Vervolgens wil de douane ineens van alles van je, want bij deze aantallen dien je voor elke fles wijn wel 66 cent accijns te betalen. Verkoop en transport moeten dan ook door de verzender (de wijnboer in dit geval) nauwkeurig geregistreerd worden in een Europees online systeem. Die kleinschalige wijnboeren waar ik mee werk doen dit natuurlijk niet iedere dag, ik doe het ook voor het eerst en mijn Frans is niet echt je-van-het. Als dat maar goedkomt…

Het laatste weekend van oktober was het dan zover! Met een Franse lockdown hijgend in onze nek, stapte ik met mijn vader om 4 uur ‘s ochtends in de geleende bestelbus van mijn broer (het wordt bijna een familiebedrijf), op weg naar het zuiden van Frankrijk. Na een dag cruisen kwamen we aan het einde van de middag aan bij de eerste wijngaard.

Importeren kun je leren

Hier ging het dus niet helemaal lekker met de paperassen, maar gelukkig konden we, nadat we onze bestelling in de auto hadden geladen, nog wat nieuwe wijnen proeven om het wachten te verzachten. Niet te lang, want om 20u moesten we wel op de overnachtingsplek zijn in verband met de toen geldende avondklok. Als een dief in de nacht slopen we uiteindelijk door verlaten straatjes na een heerlijk diner bij vrienden…

De dag erna werden de overige wijnbedrijven bezocht, waar we overal even hartelijk werden ontvangen en toch vooral de nieuwste aanwinsten even moesten proeven. Vervelend, maar iemand moet het doen. Met een bestelbus vol wijn keren we de dag erop weer huiswaarts: ruim 1300 km naar het noorden.

Super natuurlijk, zo’n roadtrip met mijn vader en het live contact met al deze enthousiaste wijnmakers. Het is wel een hoop gedoe en kost veel tijd. Gelukkig zijn er transporteurs gespecialiseerd in wijntransport, die dit veel efficiënter kunnen. Sindsdien maak ik dan ook graag gebruik van ze. Met uitzondering van 1x per jaar, want het persoonlijke contact moet ook onderhouden worden.

Houd ik in ieder geval weer wat tijd over om zo’n heerlijke fles zelf geïmporteerde wijn open te trekken. Proost en een fijn weekend!

Geplaatst op

Het verschil

‘Biologisch, biodynamisch, natuurwijn, wat betekent het allemaal? Wat is het verschil en hoe verschilt het van ‘gewone’ wijn? Proef je het verschil überhaupt?’ Allemaal vragen die nogal eens de revue passeren in de winkel. Ik zal niet zeggen dat biologische wijnen altijd beter zijn als het gaat om kwaliteit en smaak, maar er zijn andere belangrijke verschillen die vooral gaan over werkwijzen, duurzaamheid en milieubelasting. In deze column een aantal veelgebruikte termen.

Duurzame wijnbouw

De Fransen noemen dit ‘lutte raisonnée’, letterlijk vertaald: beredeneerde strijd. Dit is de strijd die de (biologische) wijnmaker voert om zonder chemische bestrijdingsmiddelen ongedierte, ziektes en schimmels uit zijn wijngaard te houden. Maatschappelijk verantwoord ondernemen, het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen en de ‘carbon footprint’ zijn ook belangrijke pijlers binnen de duurzame wijnbouw.

Biologisch

Biologische certificering is eigenlijk de (schriftelijke) erkenning van al dit goede duurzame werk dat wordt verricht. Om het EU bio keurmerk te mogen voeren moet je wel voldoen aan alle Europese richtlijnen, welke ook regelmatig worden gecontroleerd. Biologische wijnbouw is met name gericht op de gezondheid van en het leven in de bodems.

Biodynamisch

Biologisch-dynamische wijnbouw gaat eigenlijk nog een stap verder dan biologisch alleen. Gebaseerd op de antroposofische principes voor landbouw van de Oostenrijker Rudolf Steiner (ook bekend van de vrije school), wordt de wijngaard gezien als een levend organisme. Werkzaamheden in de wijngaard en kelder worden afgestemd op de ritmes van de kosmische cycli. (En nee, dit betekent niet dat er alleen maar bij volle maan, rondrennend in je blote kont, druiven worden geplukt.)

Ook werkt men met natuurlijke infusies en fermentaties, de zogenaamde ‘500’ preparaten, op basis van verschillende planten, kruiden, mineralen en dierlijke mest. Deze preparaten worden verdund met water en daarna in de wijngaard op de wijnstokken of de bodem aangebracht. ‘Demeter’ is het kwaliteitskeurmerk voor biodynamische landbouw.

Natuurwijn

Waar biologische en biodynamische wijnbouw zich met name afspeelt in de wijngaard, draait het bij ‘Vin nature’ vooral om het minimaal ingrijpen in de kelder, tijdens het vinificatieproces. Van buiten de natuurlijke omgeving wordt er niets toegevoegd. Dus geen toegevoegd sulfiet of gecultiveerde gisten. De zogenaamde ‘wilde’ gisten (gisten die in de wijngaard en op de druif van nature aanwezig zijn) zullen hun werk moeten doen. Dit is niet zonder risico’s en kan leiden tot ‘foute’ geuren en smaken in de wijn. Echte liefhebbers noemen dit vooral ‘funky’. Voor natuurwijnen bestaan overigens op dit moment nog geen specifieke regels of certificering.

Voor de wijnmakers is al het bovenstaande natuurlijk veel arbeidsintensiever, maar het werkt en wordt op steeds grotere schaal toegepast. En dit is maar goed ook. Want waarom gaan we uit ons dak over sporen van medicijnen en groeihormonen in ons vlees, maar drinken we wel lekker de restjes onkruid- en insectenverdelgers op? Het zijn geen officiële cijfers, maar tot voor kort verbruikte de Franse wijnbouw zo’n 80 procent van al het landbouwgif in Frankrijk…

Ik proef het verschil al, zonder een slok genomen te hebben…

Proost, op je gezondheid en een fijn weekend!

Geplaatst op

Ik ben op zoek naar lekker wijntje…

Ik ben op zoek naar een lekker wijntje…

‘Dat treft, daar staat de hele winkel vol mee!’, is doorgaans mijn reactie. Vanzelfsprekend bestempel ik mijn gehele assortiment als goede wijnen. Want, stuk voor stuk zelf geproefd en goed bevonden.

Wanneer is een wijn dan eigenlijk lekker? Dit is smaak en dus persoonlijk. Daarnaast denk ik dat locatie en gelegenheid ook een belangrijke rol kunnen spelen. Hoe vaak hoor je niet dat mensen op vakantie de halve auto vol laden met ‘heerlijke’ wijnen, geproefd in een sfeervolle cave of op een zonovergoten terras, en bij thuiskomst toch een hele andere ervaring hebben. Die wijn is echt niet minder goed geworden, de omstandigheden zijn gewoon anders.

Tijdens wijnproeverijen volgt ook vaak het antwoord ‘lekker’ (gelukkig) op mijn vraag: ‘Wat vinden jullie van deze wijn?’ Hier is op zich niets mis mee, want uiteindelijk gaat het er inderdaad om dat jíj de wijn lekker vindt. Waarom zou je deze anders kopen en drinken…? Maar, om ervoor te zorgen dat je altijd ‘lekkere’ wijn drinkt, zul je dus wel moeten weten wat jouw smaak is. Mijn eerste vraag aan degene die een wijn als lekker bestempeld, is dan ook steevast: ‘Wat maakt nu dat je deze wijn lekker vindt? Wat ruik je? Wat proef je?’.

Geur en smaak zijn heel nauw met elkaar verbonden. Veel van wat we smaak noemen wordt eigenlijk door onze neus geregistreerd, van binnenuit. Dit gebeurt via een open verbinding tussen neus- en mondholte. Deze geuren of aroma’s geven we vaak de naam van iets dat we al kennen: een breed scala aan fruitsoorten, bloemen, kruiden etc. passeren dan de revue. Deze waarnemingen zijn dan ook wat we noemen associatief en weer heel persoonlijk. Wat ook opvalt is als één persoon roept dat hij/zij bijvoorbeeld lavendel ruikt, dan ruikt ineens iedereen dit.

Als hulpmiddel bij het benoemen van aroma’s (dit klinkt namelijk eenvoudig, maar is het zeker niet) bestaat er zoiets als een aromawiel. De op dit wiel vermeldde aroma’s zoals kattenpis, natte hond e.d. zorgen natuurlijk altijd voor veel hilariteit tijdens een proeverij.

Smaak gaat vooral over zoet, zuur, zout en bitter. Dit zijn de bekendste smaken, maar er zijn er nog wel meer. Bij wijn hebben we het vooral over zoetgehalte, zuurgraad, alcoholgehalte en tannines. Daarnaast is mondgevoel (hoe voelt de wijn in de mond) ook enorm belangrijk in de beleving van wijn.

Op jacht naar lekkere wijn, kan ik je dus van harte aanbevelen om iedere wijn die je drinkt, echt even goed te proeven. Om vervolgens ook voor jezelf op te slaan wat je er nu lekker aan vindt (of niet): welke geuren, welke smaken, welk mondgevoel. Vergeet ook vooral niet bij welke gelegenheid, seizoen, locatie etc. je deze wijn lekker vindt. Op deze manier kun je heel gericht op zoek naar jouw lekkerste wijn voor iedere gelegenheid!

Veel proef plezier en proost!

Geplaatst op

Pluk de druif!

Pluk de druif!

De Fransen noemen het vendange, de Italianen vendemmia en de Duitsers lese. De druivenpluk! In het zuiden van Europa zitten de meeste wijnboeren er al weer midden in. In de wat meer noordelijke delen wordt er langzaam een begin gemaakt.

Normaal gesproken zijn mijn vrouw en ik medio september ook wel ergens te vinden, om te helpen met de oogst bij een van onze leveranciers. Door de start van onze winkel eerder dit jaar, zat dat er dit keer helaas niet in. Nou ja, helaas….

Dat druivenplukken klinkt heel romantisch, maar is gewoon keihard werken. Onder omstandigheden waar menig Arbodienst de wenkbrauwen bij zal fronsen. ‘s Ochtends vroeg voor dag en dauw beginnen en als de zon dan opkomt sta je de rest van de dag in de brandende zon. In die bloedhitte en voorover gebukt, sta je druiventrossen los te knippen met een vlijmscherpe schaar die je buurman aan de andere kant van dezelfde struik ook heeft en als je even niet oplet heel gemakkelijk om een van jouw vingers weet te krijgen (au!).

Dat druivenplukken klinkt heel romantisch, en dat is het ook! In het ochtendgloren zo rond een uur of zeven loop je, na instructies van de wijnmaker, de wijngaard in. Alles is nog lekker fris en knisperig, de druiven dus ook (vandaar dat de wijnmaker graag vroeg begint). Het knippen doe je altijd met z’n tweeën, ieder aan een kant van de struikenrij. Kun je eens even goed bijpraten. Voordat je het weet is het al weer een uur of negen: tijd voor koffie in dat heerlijke ochtendzonnetje met natuurlijk croissants en pains au chocolat. En doorrrr!

Druiventrossen leg je voorzichtig in je emmertje. Deze leeg je weer in grotere verzamelbakken, die je zelf gelukkig niet hoeft te verslepen. Vervolgens verzameld de tractor de bakken met geplukte trossen en gaat het opweg naar de cave. En hier begint het pas echt: ontstelen, kneuzen, eventueel persen. Ineens zie je de cuves (tanks) langzaam vol raken met hetgeen je eerder die dag van het land hebt gehaald. Een prachtig gezicht!

Dan wordt het weer even minder romantisch, want alles moet weer schoon. Dus spoelen, spoelen, spoelen. Gelukkig hebben we dit wel voor de lunch al gedaan… Die lunch! Er is afgesproken dat iedereen thuis iets maakt, waardoor er een overvolle lunchtafel ontstaat met heerlijke verse salades, quiches, kazen, charcuterie, fruit etc. etc. Vanzelfsprekend ontbreekt de wijn niet.

Oké, deze werkdag begon vroeg, maar was zo rond half twee ook wel ten einde. Die overweldigende lunch met (iets te veel) begeleidende wijnen zorgde ervoor dat er rond vier uur werd besloten het daar ook maar bij te laten voor vandaag… (arbodienst ook weer blij).

Proost, op al deze noeste arbeid en het prachtige product dat hieruit voortvloeit.

Fijn weekend!

Geplaatst op

Trekken of Schroeven?

Trekken of schroeven?

Als ik zo eens door mijn winkel kijk valt het me ineens op hoeveel van mijn wijnen er tegenwoordig een schroefdop hebben. Opvallend is het contrast tussen de Franse en Duitse wijnen. Van alle Franse wijnen heeft welgeteld één variant een schroefdop, bij de Duitsers is het andersom: op vier na allemaal schroefdoppen. Wat is hier aan de hand?

Hier is zeker een rol weggelegd voor Frans chauvinisme en een hang naar traditie versus Duitse vooruitstrevendheid en vernieuwingsdrang. Afgaande op verkoopstatistieken van mijn winkel, lijkt de Alkmaarse consument er doorgaans niet heel veel om te geven.

De enige Franse (witte) wijn met schroefdop in mijn assortiment vliegt hier de deur uit, terwijl de wijnmaker deze wijn in eigen land maar moeilijk gesleten krijgt. Reden: schroefdop. Ik ben benieuwd of deze wijn bij de aankomende oogst weer afgesloten wordt met een traditionele kurk…

Vaak wordt de schroefdop (ten onrechte) geassocieerd met goedkope en/of slechte wijn. Daarnaast wordt van de natuurkurk nog steeds ten onrechte aangenomen dat deze zuurstof zou doorlaten, waardoor de wijn ‘ademt’. Dit zou de kwaliteit van de wijn ten goede komen. Juist schroefdoppen (en ook andere nieuwe alternatieven) zijn technisch veel geavanceerder dan de natuurkurk. Door toepassing van verschillende voeringen in de schroefdop is de luchtdoorlaatbaarheid en daarmee de oxidatie/veroudering van de wijn op fles, te reguleren.

Waarom dan niet massaal over op de schroefdop, zou je denken. Voor wijnen die een lange rijping op fles nodig hebben zijn de invloeden van de schroefdop nog niet goed genoeg onderzocht. Hier kiest men dus vaak nog voor de natuurkurk, omdat men daar wel van weet wat deze doet. Voor wijnen die jong en fris gedronken worden of dat voor een paar jaar moeten blijven in de fles, blijkt de schroefdop ideaal.

Over het fenomeen ‘kurk’ (een onprettige geur/smaak aan de wijn) heb ik dan nog niet eens gesproken. Anders dan de term doet vermoeden, wordt dit lang niet altijd door de kurk veroorzaakt. Ook wijnen met een schroefdop kunnen hier last van hebben. In een volgende column kom ik hier graag nog eens op terug.

Uiteindelijk blijven bij mijzelf ook altijd romantische én praktische overwegingen een rol spelen. In dat sjieke restaurant zie ik toch graag de sommelier aan tafel een fles opentrekken in plaats van opendraaien, maar in het park, op de boot of het strand draai ik er zelf graag lustig op los en hoef ik niet aan een kurkentrekker te denken…

Geniet allemaal van je weekend en trek, schroef of plop wat lekkers open!

Geplaatst op

Wat je van ver haalt, is lekker?

Wat je van ver haalt, is lekker?

‘Wat je van ver haalt, is lekker’ wordt er vaak gezegd. Die vlieger gaat niet altijd op. Mijns inziens is de Pfalz (Duitsland) niet heel ver weg, maar wat is dit een prachtige streek met gastvrije mensen en heerlijke wijnen!

De afgelopen dagen heb ik een bliksembezoek gebracht aan de Südliche Weinstraße. In de eerste plaats om kennis te maken met de wijnmakers van de wijnen die ik zelf importeer en verkoop in mijn winkel. Ik vind het erg belangrijk om persoonlijk kennis te maken en hun eigen verhaal te horen, maar door corona was dit er helaas nog niet van gekomen.

Deutsche Weinstraße

Het zuidelijke gedeelte van de Pfalz kenmerkt zich door een lichtglooiend landschap aan de voeten van het Pfälzer Wald met wijngaarden zover je kijken kan. Echt indrukwekkend. En van noord naar zuid loopt hier een weg doorheen die heel toepasselijk Weinstraße heet en je voert door allerlei kleine dorpjes waar je struikelt over de ‘Weingüter’, waar je natuurlijk hartelijk wordt verwelkomd door de ‘Winzer’ (wijnmaker) voor een proeverij.

In ieder dorp vind je ook wel een aantal wijngoederen waar overnacht kan worden en met een beetje geluk kun je ook nog aanschuiven voor een wijnboeren maaltijd (vaak maar een avond in de week). Zo kun je in een aantal dagen de gehele streek doorkruisen. Echt een aanrader om op deze manier de streek en wijnen te ontdekken.

Duits = zoet

Nee hoor, dit is al jaren niet meer zo! Er worden echt prachtige droge witte én rode wijnen gemaakt. Het is wel opletten geblazen, want halfzoet en zoet worden natuurlijk nog wel steeds gemaakt. Aanduidingen op etiket of menu zoals ‘trocken’ (droog) en ‘lieblich’ (zoet) helpen je de juiste keuze te maken.

Grote glazen

Wat mijzelf verbaasd heeft zijn de grote glazen wijn die je geschonken krijgt. De wijnglazen zijn net zo groot als thuis, maar ze schenken ze in de Pfalz nog net niet tot de rand vol. Wat betekent dat je een kwart liter wijn voor je neus hebt staan… Overigens krijg je bij veel restaurants wel de keuze tussen 0,1 of 0,25 ltr, maar standaard is het grote formaat. Als je meerdere wijnen wilt proeven is het verstandig de kleine maat aan te houden. Achtung, dus.

Er valt natuurlijk nog veel meer over de Pfalz te vertellen, maar ik zou zeggen ga het zelf ontdekken op zo’n 500 km van hier. Wil je al eens kennis maken met wijnen uit de Pfalz, kom dan gerust langs in de winkel. Ik vertel je graag alles over de wijnen en de makers.

Proost!

Geplaatst op

Snoei hard

Van de week maar eens even de druivenstruiken in mijn achtertuin getracht in toom te houden, want die groeien snoeihard. Net onkruid. Nu wil ik graag een groene stadstuin, dus in dat opzicht is het slim geweest deze klimplant, die behoort tot de lianen familie, in de tuin te planten. Aan groen geen gebrek.

Bladmanagement

De wijnboer kijkt hier net even anders naar en is snoeihard: “D’r af!”, die lange loten en overkill aan bladeren. Alle energie moet nu naar de rijping van de druiven. Voordat er dus enigszins sprake is van zomervakantie moet er gesnoeid worden. Veelal gebeurt dit mechanisch met een machine die tussen de rijen rijdt en de loten aan beide kanten van de rij afsnijdt. Zo lijken de rijen wijnstokken na behandeling op geschoren heggen.

Toch ligt het zogenaamde ‘bladmanagement’ (canopy management) wel iets gecompliceerder. Een kilo druiven heeft gemiddeld 1,5m2 blad nodig om optimaal te kunnen groeien. Dat blad vereist dus meer aandacht dan je in eerste instantie denkt.

Suikers

Het blad is nodig voor de fotosynthese die de suikerproductie in de plant reguleert. De wijnboer wil niet te weinig, maar ook niet te veel suikers. In warme gebieden met veel licht werkt de fotosynthese heel goed, dus laat de wijnboer minder blad zitten. In koele gebieden met minder licht is dit precies andersom en is meer blad nodig om voldoende suikers aan te maken.

Schaduw

Blad beschermt de druiven ook tegen de zon en functioneert zo als een warmteregelaar. Dit is in gematigde wijngebieden met minder zon natuurlijk helemaal niet gunstig voor de rijping, terwijl in warmere streken de schaduw van de bladeren er juist voor zorgt dat de schil van de druif niet verdroogt.

Dus… in warme en zonnige oorden wil je eigenlijk veel blad voor schaduw, maar dit zou te veel suiker produceren. In gematigde gebieden wil je ook veel blad om suikerproductie te bevorderen, maar dan rijpen de druiven niet goed. Dit komt dus allemaal best wel nauw…

Groene oogst  

Dan kun je als wijnboer ook nog een ‘groene oogst’ overwegen. Hierbij knip je een deel van de trossen weg, waardoor de rest beter kan rijpen. Dit verhoogt tevens de kwaliteit van de druiven.

Biologische wijnboeren snoeien vaak hard en passen groene oogst toe om een ‘open’ wijngaard te creëren, waardoor de wind vrij spel krijgt. Schimmelziekten zoals meeldauw krijgen hierdoor, op geheel natuurlijke wijze, geen kans. Hierdoor gaat echter de opbrengst wel snoeihard achteruit. Sommige biologische wijngaarden produceren slechts 30hl wijn per hectare, waar conventionele wijnbedrijven makkelijk het drie- of viervoudige halen.

Vermoeiend dat snoeien en het maakt nog dorstig ook. Gelukkig is daar de zomervakantie voor uitgevonden. Geniet ervan in eigen (netjes gesnoeide) tuin of op je vakantieadres, vanzelfsprekend met een goed glas wijn!

Proost!